Bakit ganun? Dati ang dami dami kong nagagawa para lang hindi ma-bored. Ngayon para bang kulang na lang magpakamatay ako sa sobrang bored ko. Hmm, ano kaya nangyayari sakin? ;A; Siguro kasi dati nagsusulat ako ng stories. Ngayon ewan ko ba, wala na ako sa world of fantasies. :’( Sad naman. Try ko kaya mag-sulat kahit prose lang. 

Boring ampota.

Coming to the point of having enough. Giving up. Finally accepting the reality. It is me who is at fault for still holding on to this friendship and different kind of treatment you are giving me. It is not right to be friends with you when you know I have feelings for you. You are taking advantage of my feelings for you. You know I won’t be able to resist you, and I don’t blame you. I don’t. I don’t hate you, but I hate myself for giving you the opportunity to use me. 

But boy I’ve had enough. I know you don’t love me. I know and clearly told me that I have no chance in you. So I decided to let you go of you, FINALLY. I hope you will respect my decision and let me go too. I decided not to talk to you anymore. Not to see you. Not to hear your voice. Hold you. It may be hard for me to do this, oh yes it is, but I know I can do this. I don’t want to be stupid anymore. I don’t want to be used anymore.

I just want you to know that I don’t hate you. I never did and never will I. I hope you can find happiness with someone whom you think deserves you. I love you and I don’t know if I will love another but you are the first guy that made me feel this way. I am thankful to you. I do not regret meeting you. I am happy that I met you.

Hindi naman kita kakausapin kahit online ka sa chat kaya wag ka ng mag invisible sakin kasi mas gusto kong nakikita kitang online. Hindi din kita ite-text kasi alam kong di mo ko rereplyan sayang lang yung load ko kahit unli ako. 

Huwag kang mag-alala, kasi hinding hindi kita kakausapin kahit na gusto ko, hanggat di mo ako kinaka-usap.

Ngayon, sabihin niyo sa akin. Yung totoo, kaya ko bang gawin ang mga sinabi ko? Na gagawin ko best ko para maging hindi na more than friends ang tingin ko sa kanya?

First time kong nagpakita ng conversation namin. Mag kaibigan lang kami. Naging mag-M.U. ng three months. January kami naging hindi na mag-M.U. tas hanggang ngayon parang I feel special sa kanya na hindi.

Alam niyo hindi naman ako dapat mapapamahal sa kanya ng ganito eh. Nung umayaw siya sa pagiging M.U. namin nung January, hindi ako nasaktan sa totoo lang. Nagalit ako sa kanya kasi basta parang ginago niya ako nun eh hindi ko na lang ie-elaborate kasi may mga makakabasa dito sabihin pa sa Ate ko. Anyway, lumayo ako sa kanya nun. Block agad siya sa FB sa sobrang galit ko.

BTW, siya nga pala unang lalakeng nagustuhan ko sa buong buhay ko. Unang lalakeng nakapagpakilig sa akin bukod sa anime characters. LOL. Basta siya first to almost everything. 

Balik sa kwento ko, nung nalaman niyang blocked siya sa akin, tinext niya ako. Nagalit din siya sa akin. Medyo di ko na tanda nangyari pero in the end nagkabati kami. Naging magkaibigan na ang O.A. kasi kahit friends na lang kami…err…di ko ma-elaborate. Basta para kaming mag bf/gf. Pinilit niya pati akong maging tawagan namin ay call-sign pa din. Nagtampo-tampo nung pinilit kong “KUYA” ang tawag ko sa kanya since nung nilalandi niya ako yun talaga tawag ko sa kanya.

Ayun so eto nga para kaming friends with benefits ngayon atkaya nahulog ng todo ang lola mo. :| Siguro kung hindi ako nakipag kaibigan sa kanya hindi ako yung nahihirapan ng ganito. 

Alam kong wala na akong pag-asa sa kanya. Na hindi niya ako makikita bilang girlfriend niya. Kaya ginagawa ko yung best ko na makamove-on habang ang gulo ng estado ng relasyon naming dalawa. Kasi, ean ko nagi-ilusyon lang siguro ako, pero gusto niya din siguro ako. Nagaalangan ako sa nararamdaman niya. Kaya nga todo pinapaubaya ko kay God ang mangyayari sa aming dalawa. Pero ramdam kong hindi talaga kami magkakatuluyan hindi ko lang ma-explain dito masyado yung side niya kung bakit di niya ako gusto maging gf kasi po medyo rated. Nye. Hahaha.

Yun. Pero siyempre pinappangarap ko pa din na maging kami. Na sana dumating sa time na ako na pipiliin niya. Kaka-break niya lang sa naging gf niya in two days. LOL. Inaway niya din kasi ako nun, sinisi niya ako at nasabihan daw siyang nagrereserba nung girl niya kaya todo sinumpa ko siya. Kung makikita niyo yung iba kong post na galit na galit ako ayun, siya yun. Play girl pala ex niya, nagbreak sila. Nung nalaman ko hindi ko alam kung masaya ako o hindi eh. 

Ganun pa man, hindi na ako magiging clingy. Nagsabi din kasi ako ng “I love you beb” kanina sa kanya. Di siya nag reply. At kung hindi pa ako gumawa ng way para makausap siya di siya makikipag-usap. Tas eto pa. 

Hindi na siya nag reply after niyan. Hindi talaga as friend yung ibig kong sabihin. Ayaw ko lang mahirapan din siya sa akin. Pasakitin ulo niya, ganun. Pero nag text siya sa akin. Intern po pala kasi siya tas 6 ang labas niya. 

Ang ending lang nitong post ko, titigil na ako. Kaya ako nag I love you sa kanya kasi yun na ang huling pag sabi ko sa kanya nun. Ayoko ng mag mukhang clingy. Ayoko ng maging mukhang hinahabol ko siya. Titigil na ako. Hindi na rin ako gagawa ng way para magkausap kami. Lagi ko na lang siya hihintayin na gumawa nun. In short magmo-move on. Pipigilan ang sariling mahalin ko pa siya. Para sa akin, susuportahan ko na lang siya sa mga plano niya sa buhay. Ipagpra-pray ko din na makahanap siya ng babaeng mamahalin niya…kahit masakit sa akin siyempre. 

Aisha.

Finally giving up </3 

LOL. Kaya ko to, alang-ala sa kanya.

Hay nako! Putangina! 

Hindi ko alam kung bakit ko siya gusto. Na sa dinami-dami ng lalake dyan, bakit siya pa?! At siya pa ang first guy ever na nagustuhan ko…or, teka, first love na! Aminin ko na, mahal ko siya. Nakakainis kasi hindi naman siya kagwapuhan! Matanda siya sa akin ng four years! Ang bilis nawala ng feelings niya sakin dahil lang sa isang bagay na nangyari! Parang ngayon ginagawa niya akong instrumento para malibang siya! Alam na alam niyang love ko siya, pero puta, ewan ko!!! At alam ko, hindi siya magugustuhan ng family ko KUNG MAGIGNG KAMI MAN! Wala akong future na matino sa kanya. Mahilig siyang uminom, tamad mag-aral, at kung baga sa lalake eh lalakeng-lalake siya masyado!! (Hindi niyo siguro maiintindihan yung part na lalake siya masyado.) At ang mga tropa niya! Tipong…huhuhu bakit ba?! Nakaka-urat!

Tapos ang nakakagago pa dito, ang ganda ganda’t nagsta-start na akong magmove-on at sanayin sarili kong di siya nagpaparamdam bigla naman siyang susulpot! Magpapa-epal! Kaibigan, oo hanggang magkaibigan kami. Ang pananaw niya, pag laging magkausap ang dating magka-relasyon at normal kayong naguusap parang kaibigan eh mas madaling makamove-on. Ako, iba!! Iba ang pananaw ko! SANAYIN MO KONG WALA KA NA SA BUHAY KO LECHE. TSAKA NA LANG TAYO MAGING MAGKAIBIGAN PAG WALA NA ANG NARARAMDAMAN KO PARA SAYO!!!!

Eh ang hirap niya din namang iwasan kase, gusto ko din siya kausap araw-araw! Ang saklap saklap naman ng buhay oh!! Bakit ba kasi nakilala ko pa siya ang ayos ayos ng buhay ko dati. Semi man-hater ako, bitter sa affection, hindi kinikilig, walang alam sa love na yan! Nung nakilala ko siya nag-iba ang mundo ko! Ngayon hindi na niya ako mahal, ako tuloy ang nga-nga!!!

Ayoko naaaaa. Nahihirapan ako eh. Tuwing wala akong pinagkakaabalahan at mag-isa, iniisip ko siya. At alam na alam kong hindi naman ako ang nasa isipan niya. Nakakairita talaga. 

Putanginang pag-ibig yan oh.

Hays,

Ang hirap talaga intindihin ng mga tao, noh? Umiibig sa taong di ka mahal at niloko ka pa samantalang meron namang nasa tabi mo lang ngunit di mo naman pinapansin. Naghahanap ka ng bago mong iibigin eh nasa tabi mo na, magiging sobrang saya kapag siya ang inibig mo. Saklap eh. Kung iniintindi mo yung taong nagmamahal sayo eh di sana hindi ka nasasaktan ngayon. Eh di sana may nagpapasaya na sayo. Eh di sana nararamdaman mong mahalaga ka.

Eh kaso wala. Sinasabi mo gusto mo na makatagpo ng babaeng mamahalin mo pero ayaw mo naman tumingin sa paligid mo. Kawawa tuloy yung nagmamahal sayo. Dadating din yung araw na hindi na ikaw ang mahal niya. Tapos hahanap-hanapin mo yung mga panahon na ikaw ang inaalala niya. Magsisisi at mare-realize na mahal mo pala siya, gago ka lang talaga. Kaso iba na mahal niya. 

Wala na. //laslas

It has a very big impact to me when a person says his/her sorry to me.

No matter how hard it is for the others to forgive someone, to me, I forgive easily with just hearing a person’s sorry. Maybe it doesn’t matter anymore to me whether his/her sorry is sincere or not. As long as I have done my part which is to forgive someone because s/he is sorry, then I think that’s enough. 

But when a person did not say his/her sorry to me, it takes years for me to forgive him/her. I had a classmate back in elementary. He and I had a big fight. Because I was so pissed off that he kept telling me it was my garbage, (the paper beneath his chair, I swear it wasn’t mine.) I picked it up and threw it in his mouth, and told him to eat it. XD 

We never talked again after that. Even if we were schoolmates in high school. But last August at our friend’s debut (our classmate in elementary) we were able to talk to each other without hatred, still, how many years have passed since that quarrel we had? Seven? 

See, a simple sorry would be enough for me. So if you have done something wrong to me, accept that it was your fault and say sorry to me. No matter how simple it may seem to you, if it made me angry, that only means you’ve done wrong.

So you, yeah, I’m talking about you already in this post unlike last time on my fb note. I want you to know that from all of your traits, the thing that I like the most is you know how to say sorry. That is what I liked about you. :)